‘โจ’ มีโรคประจำตัวคือ…
ปวดหัวเป็นประจำ
แต่ว่าไม่เคยไปหาหมอเลย
เนื่องจากเขาคิดว่า
เป็นเพียงแค่การปวดหัว
จากการเรียนหนังสืออย่างหนักเท่านั้น
ปล่อยไว้ เดี๋ยวก็หาย
10 ปีผ่านไป……………
อาการปวดหัวก็ไม่เคยหายไป
แม้ว่าบัดนี้เขาได้ก้าวเข้าสู่
วัยกลางคนแล้วก็ตาม
เขาก็ไม่คิดจะไปหาหมอ
เนื่องจาก ‘โจ’ คิดว่า
เป็นเพียงเพราะ
เครียดจากการทำงาน
อีก 10 ปีต่อมา.. อาการปวดหัวก็ไม่เคยหาย
มีแต่ทวีความรุนแรงมากขึ้น
เขาจึงตัดสินใจว่าจะต้องไปหาหมอเสียที
และ หลังจากที่หมอทำการตรวจเรียบร้อย
หมอจึงได้พูดขึ้นว่า…
‘ ผมมีข่าวดี และ ข่าวร้ายครับ ‘
ข่าวดีก็คือ ผมสามารถรักษาอาการของคุณ ได้อย่างหายขาด
‘ และข่าวร้ายหล่ะครับหมอ’ โจ…ถามขึ้นอย่างร้อนรน
‘ ข่าวร้ายก็คือว่า ผมต้องทำการตัดไข่คุณทิ้งครับ ‘ หมอตอบ
โจ…เหมือนตกอยู่ในภวังค์
‘ คืองี้ครับ…’ หมอรีบอธิบายก่อน
‘ อาการของคุณ ถือว่าเป็นเคสที่หาได้ยากมากๆ
เรียกว่า 1 ใน 100 ล้าน ก็ว่าได้
ไข่ทั้ง 2 ข้างของคุณนั้น
ไปดันลำไส้ให้ไปกดทับเส้นปลายประสาทล่างสุด
ของกระดูกสันหลัง
การกดทับนี้เองทำให้คุณต้องทรมานกับการปวดหัวอย่างรุนแรง
ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา…’
‘ ทางเดียวที่หมอจะรักษาได้ ก็คือ ‘การตัดไข่ครับ’ หมอสรุปสั้นๆ
แต่นั่น…ได้ทำร้ายจิตใจของโจยิ่งนัก
หมอได้ให้โอกาสเขาตัดสินใจ
อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกหดหู่ยิ่งนัก
เขาสู้อุตส่าห์มานะเรียน เพื่อให้ได้ทำงานดีๆ ไม่เคยไปเที่ยวเหลวไหล
เธค – ผับ …ไม่รู้จัก สาวๆ ไม่เคยสน
และเมื่อได้งานแล้ว เขาก็ได้ทุ่มเทอย่างหนัก
เพื่อให้
ก้าวหน้า และมีเงินเยอะๆ
จนมาวันนี้… เขาได้ทุกอย่างที่ต้องการ
และเขาคิดว่าถ้าได้สิ่งเหล่านี้แล้ว
ผู้หญิงมากมายก็จะเข้ามาหาอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ทุกสิ่งที่วาดฝัน…ก็พังทลายจากอาการปวดหัวของโจเอง
เขาได้นอนคิดอยู่หลายคืน
ถึงแม้จะเศร้าเพียงใด แต่เขาก็ไม่อยากทรมารเหมือนดั่งตกนรกอีกต่อไป
เขาไม่กล้าปรึกษาใคร เนื่องจากคิดว่าเป็นเรื่องน่าอาย
ดังนั้น..วันรุ่งขึ้นเขาจึง
ไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดทันที
หลังจากออกจาก ร.พ ด้วยอาการสมองปลอดโปร่งครั้งแรกในรอบ 20 ปี
แต่เขาก็รู้สึกเหมือน…ขาดบางอย่างที่สำคัญไปในชีวิต
เหมือนกลายเป็นอีกคนหนึ่ง
แต่เขาก็เข้มแข็งพอ และตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่
เขาจึงเดินเข้าร้านตัดสูทที่แพงที่สุดในนิวยอร์ค
เพื่อเป็นการปลอบใจ และเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ
โจ…ได้กล่าวกับชายแก่เจ้าของร้าน หลังจากที่เดินเข้ามาต้อนรับ…
‘ เอ่อ ผมจะตัดสูทครับ !!’ โจกล่าว..
‘ ได้ครับ อืมม ขนาด 44 ‘ เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด
โจหัวเราะ ‘ ถูกแล้ว.. รู้ได้งัยเนี่ย ? ‘
‘ เปิดร้านมา 60 ปี น่ะครับ’ โจลองสูท ซึ่งใส่ได้ สวย และขนาดพอดี
‘ ไม่สนใจ…จะลองเสื้อเชิ๊ทมั้งเหรอครับ’ เจ้าของร้านถาม
‘ ก็ดีครับ’ โจตอบ
‘ อืมม แขน 34 คอ 16 นิ้วครึ่ง’ เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด
โจ เริ่มชักสงสัย ‘ ถูกแล้ว… รู้ได้งัยเนี่ย ‘
‘ เปิดร้านมา 60 ปี น่ะครับ’ เจ้าของร้านตอบ
โจลองเสื้อ ซึ่งใส่ได้สวยและขนาดพอดี
‘ รองเท้า…สักคู่ดีไหมครับ ?’ เจ้าของร้านถาม
‘ ก็ดีครับ’ โจตอบ
‘ อืมม 9 นิ้วครึ่ง’ เจ้าของร้านดูโดยไม่ต้องวัด
เช่นนั้น โจรู้สึกแปลกใจมาก ‘ ถูกแล้ว.. รู้ได้งัยเนี่ย ? ‘
‘ เปิดร้านมา60 ปี น่ะครับ’ เจ้าของร้านตอบทันควัน
โจใส่รองเท้า ซึ่งใส่ได้สวย และขนาดพอดี
ขณะที่เขาลองเดินไปทั่วร้าน
เจ้าของร้านจึงถามว่า…..
‘ ลองกางเกงในตัวใหม่…สักหน่อยมั้ยครับ’ เจ้าของร้านถามต่อ
โจ ชะงัก และหยุดคิดสักครู่ ‘ก็ดีครับ’
‘ อืมม ขนาด 36 พอดี’
คราวนี้โจหัวเราะก้าก ‘ฮ่า เสร็จผมหล่ะ คราวนี้
‘ คุณผิดครับ !! ผมใส่เบอร์ 34 ตั้งแต่อายุ 18 แล้ว..’
ชายแก่ส่ายหน้า พร้อมกับพูดขึ้นว่า…
‘ โอ้ย !! อย่างคุณ 34 ไม่ได้หรอก.. ทรมานตาย…’
‘ เพราะมันจะไปรั้งไข่คุณ ไปกดลำไส้
และทำให้ไปกดทับเส้นประสาทล่างสุดของกระดูกสันหลังอีกที
คุณไม่เคยปวดหัวมั่งเลยเหรอ ..? ‘
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
1. บางปัญหาวิธีแก้ง่ายๆก็มี
2. อย่าตัดสินใจอะไร โดยไม่เคยหาข้อมูล
